Görme kaybınız gerçekten gözlerinizde değil, beyninizde saklı olabilir!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara yol açabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı olabilir. Beyin fonksiyonlarının bu tür hasarları görme kapasitesini kaybetmesine sebep olabilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz görüntüleri sadece işleme merkezine gösteren kameralar gibidir. Beynin bulunan görüntü işleme bölümler, görüntüleri anlamlandırmak için geliştirilmiştir. Hafif bir zaman zaman hasar görme işlemine aksatabilir. Netice olarak, beynin doğru çalışmaması görme kabiliyetini engelliyor, görüşte azalma gerçek anlamda.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç yaşayan kişiler, göz yapıları iyi olsa da, beynin o bölgesinde oluşan hasar gören sebep bütün görme alanlarının kapanmasına düzenleyebilir. Beyin damarlarının bu alanlara işlem fonksiyonunun bozulması çevrenin büyük bölümünde yanlış] görüntüler oluşturmasına neden olabilir. Sonuç olarak, gözlerin fark etmez bir kişisel durum gelişebilir. Genellikle uğranılan bu nöral kayıp, sembolleri eksiklikler ile zorlayıcı nedenidir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı boşluklar, kazananların çeşitli düşme tehlikeleri beraberinde getirebilir. Kişiler, görmedikleri düşük görüntüleri sadece anlamayabilir düşme riski taşırlar. Çarpıcı olan ise, beyin bu tür durumlara gelişen hasarları sayesinde görme bölgesi kısıtlı olmasıdır. Örneğin, bir kişi yemeğini sadece görüntüleyebildiği kısmını tüketir. İşte bu en şaşırtıcı örnekleri, Anton Sendromu olarak bir nörolojik vaka. Nörolojik soruna sıkça çare bulunmamakla birlikte, hastanın görünen nesneleri doğru inanmak istediği gibi kabullenmesi mümkün değildir. O problem, dünyaya bakış anlayışımızı test eder.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda oluşan hasarlar, hayali nesnelerin, görülebilen ve geometrik şekillerin görünmesine sebep olabilir. Bu ölçüt, görsel halüsinasyon bir sonucu dahilinde genellikle görüntü bozuklukları birlikte görülür. Nöral ağlar dış dünya gereksiz görsel uyarısı almadığında, kendi iç depolarını kullanmaya işler çalışmaya başlar. Sonuç olarak, beyin eksik katharıs, boşluk, hayal gücü veya tesadüfi yaratılan görüntülerle doldurur, hastaya yapay düzen sunabilir. Hastalar bu|bu|n] görüntüler çoğu zaman yanlış olduğunu bilecekleri halde fazla korku yaşayabilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda görsel sanrı gören her zaman psikolojik hastalıkla bağlantılı sayılmaz. Beyin damar tıkanıklığı sonuçlarında, Parkinson hastalığı veya şiddetli baş ağrıları dahil olabilir. Charles Bonnet Sendromu, görmenin kısıtlanmasına bağlı ortaya çıkan en bilinen beyin ile ilgili örneğidir. Görüntüleri görülen şeylerin gerçek olmadığını zihin ve düşünebilirler. Bu nedenlerle, vizüel halüsinasyon görüntüleri deneyimleyen hastaların, zihinsel etiketler yerine, detaylı beyin muayeneleri geçirmeleri önemlidir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin yeniden öğrenilmesi, önemli adımların atılmasını teşvik eder. Bireylerin hızlı değerlendirilmeleri, beynin esas kullanılabilir nöronları desteklenerek kaybedilen görme kapasitesini yeni edindirmeyi sağlayabilir. Uygulanan bireysel göz hareketleri ve düzenli eğitimler, düzenli hastaların görme alanlarını daha verimli kavramalarına olanak sağlar. Böylece rehabilitasyonlar, hastaların görüşlerini yoğun fark etmeyi öğrenmesini destek verir, kazalara koruyucu önlemler azalabilir. Rehabilitasyon süreci sayesinde, hastalar bir arada kendi ayakları üzerinde durmalarını başarılı olabilir.